پاسخ بدی به نیکی
يكی از موثرترين طرق مبارزه با دشمنان سرسخت و لجوج آن است كه بديها را به نيكی پاسخ دهند، اينجاست كه شور و نمو نمايی از درون وجدان آنها بر میخيزد و شخص بدكار را سخت تحت ضربات سرزنش و ملامت قرار میدهد و در مقايسه او با طرف مقابل حق را به طرف میدهد و همين امر در بسياری از موارد سبب تجديدنظر دشمن در برنامههايش میگردد. در سيره پيشوايان و روش عملی پيامبر(ص) و ائمه هدی بسيار ديدهايم كه افراد يا جمعيتهايی كه مرتكب بدترين جنايات شدهاند به نيكی پاسخ گفته و مشمول محبتشان ساختهاند و همين سبب انقلاب و دگرگونی روحی و بازگشت آنها به طريق حق گرديده. قرآن بارها و از جمله در آيات ۹۸-۹۳ سوره مومنون اين امر را به عنوان يك اصل در مبارزه با بديها به مسلمانان گوشزد میكند و حتی در آيه ۳۴ سوره فصلت میگويد :«نتيجه اين كار را به عنوان يك اصل در مبارزه با بديها به مسلمانان گوشزد میكند و حتی در آيه ۳۴ سوره فصلت میگويد: « نتيجه اين كار آن خواهد شد كه دشمنان سرسخت، دوستان گرم و صميمی شوند » ولی ناگفته پيداست كه اين دستور مخصوص مواردی است كه دشمن از آن سوءاستفاده نكند و آنرا دليل بر ضعف نشمارد و بر جرات و جسارتش افزوده نگردد.
و نيز مفهوم اين سخن هرگز سازشكاری و قبول تسليم در برابر وسوسههای دشمنان نيست و شايد به همين دليل بعد از بيان اين دستور در آيات فوق بلافاصله به پيامبر دستور داده شده است كه از همزات و وسوسههای شياطين و حضور آنها به خدا پناه ببرد.
